Κυριακή ξημερώματα, γύρω στις εξίμισι, με ψιλόβροχο. Από τα ελάχιστα -μετρημένα στα δάχτυλα ενός χεριού- άχτιστα οικόπεδα στο Παγκράτι, στη συμβολή των οδών Σπ. Μερκούρη - Βασ. Γεωργίου Β' και Ριζάρη. Μαντρότοιχος ένα μέτρο περίφραξη κι από μέσα ευλογία στο θεριεμένο αγριόχορτο, να μη βλέπεις χώμα. Στη ράχη της μάντρας και στο πεζοδρόμιο αμέτρητα σαλιγκάρια, να προσέχεις πού να πατήσεις -ευτυχώς υπάρχει και η πρεσβυωπία! Ζουν ακόμα σαλιγκάρια στην πόλη! σκέφτεσαι και θυμάσαι την παιδική σου γειτονιά -παρυφές Λυκαβηττού- που ξαμολιόσασταν οι πιτσιρίκοι στα αμέτρητα τριγύρω άχτιστα οικόπεδα και γεμίζατε λεκάνες με σαλιγκάρια. Στους περιπάτους προς Υμηττό βλέπω, συχνά, το απόβροχο, έναν-δυο που μαζεύουν σαλιγκάρια. Δεν συμφωνώ, αλλά αυτοί δεν δείχνει να πολυσκοτίζονται! Στην καρδιά του Παγκρατίου, τόσα σαλιγκάρια, από το μοναδικό άχτιστο οικόπεδο της περιοχής, πρώτη φορά έβλεπα, στα σχεδόν σαράντα χρόνια διαμονής μου! Η πόλη -για όσους την παρατηρούν με αληθινό ενδιαφέρον, όχι για....